Working the Scene

Soms zie je op straat iets en heb je maar een fractie van een seconde om te reageren. Dan moet je meteen fotograferen. Maar af en toe krijg je wat meer tijd. Mijn advies: maak toch meteen een foto. Daarna kun je kijken of het beter kan.

Dat noemen we “working the scene”. Een stap naar links of rechts, een lager standpunt, nog eens goed naar de achtergrond kijken. Kleine veranderingen kunnen een foto sterker maken.

Bij deze man leek het alsof ik alle tijd van de wereld had. Maar dat wist ik natuurlijk niet toen ik hem zag. Hij had ook kunnen besluiten dat hij lang genoeg had liggen chillen. Gelukkig bleef hij rustig liggen.

Ik nam een laag standpunt in, zodat de struik achter hem uit zijn lichaam lijkt te groeien. Ook de lijnen van het gebouw en het licht op de blaadjes vielen mooi samen. Ik kon rustig blijven kijken naar de compositie en mijn standpunt aanpassen.

Deze foto heeft een plek gekregen in mijn serie Daydreamers.

De 3 andere foto’s maken ook deel uit van deze serie, waarbij ik wat meer tijd had en working the scene toepaste.

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Dichterbij is niet altijd beter

In de straatfotografie hoor je regelmatig dat je vooral dichtbij moet komen. Het liefst met een vast objectief van maximaal 35 mm en op niet meer dan twee meter afstand van je onderwerp. Pas dan laat je zien dat je lef hebt en een ‘echte’ straatfotograaf bent.

Ik vind dat een storend broodje-aapverhaal.

Het vervelende is dat beginnende straatfotografen er onzeker van kunnen worden. Ze denken dat ze niet geschikt zijn voor straatfotografie als ze niet zo dichtbij durven te komen. Terwijl dichtbij fotograferen nooit een doel op zich moet zijn. Soms wordt een foto beter als je een stap naar voren zet. Maar soms moet je juist afstand houden. Niet omdat je niet dichterbij durft, maar omdat de foto die ruimte nodig heeft.

Zelf fotografeer ik meestal met een 17mm-objectief, vergelijkbaar met 34 mm op full-frame. Daarmee moet ik redelijk dichtbij komen om iemand goed in beeld te krijgen en tegelijkertijd iets van de omgeving te laten zien. Wil ik meer van die omgeving gebruiken, dan neem ik bewust wat meer afstand.

Zoals bij onderstaande zwart-wit foto.

Toen ik kwam aanlopen, vielen eerst de lijnen van de bank en de benen van de vrouw op (zie de kleine kleurenfoto). Die benen staken mooi de lucht in. Daarna zag ik de gestreepte jurk van de vrouw achter haar. Opeens kwamen de lijnen, vlakken en strepen bij elkaar.

Ik ging op ongeveer 3,5 meter afstand achter de vrouw met de opgestoken benen staan en hield mijn camera verticaal op de bank. Dat was dichtbij genoeg om de twee vrouwen duidelijk in beeld te krijgen, maar ver genoeg om ook de omgeving en de verschillende lagen in de foto te behouden.

In de nabewerking heb ik het beeld een beetje rechtgezet en omgezet naar zwart-wit. Daardoor kwamen de lijnen en vormen sterker naar voren en kreeg de foto een meer grafische effect.

Als ik dichterbij was gegaan, had ik waarschijnlijk een deel van die samenhang verloren. Deze foto had geen kleinere afstand nodig. Hij had precies deze afstand nodig.

Laat je dus niet gek maken door fotografen die zeggen dat je altijd dichterbij moet komen. Kies de afstand die jouw foto nodig heeft.

Volledige grootte weergeven

In de achtervolging

In straatfotografie moet je een interessant onderwerp soms twee keer tegenkomen om uiteindelijk de foto te krijgen die je voor ogen hebt.

Ik was laatst in Groningen om mijn foto te maken voor het project Kettingfoto van de Straatfotoclub. Toen dat gelukt was, liep ik nog een rondje door de stad. En zoals altijd hield ik mijn ogen open voor leuke honden. Uit mijn ooghoek zag ik een prachtige witte poedel lopen, geflankeerd door een kleurrijk baasje en haar metgezel. De hond was getrimd zoals een poedel blijkbaar getrimd hoort te zijn. Alles bij elkaar een opvallend trio. Daar wilde ik wel een foto van.

Alleen liep ik op de verkeerde plek. Ik was te ver weg en zag ze eigenlijk pas toen ze me al voorbij waren. Dus erachteraan. Ik maakte een paar foto’s van achteren, maar wist meteen: dit is niet wat ik wil. Er zat maar één ding op. Tempo maken.

Ik zette er een stevigere pas in dan mijn beoogde onderwerp en probeerde een flink stuk voor ze uit te komen. Dat heb ik vaker gedaan. En het gaat ook regelmatig mis. Heb je ze eindelijk ingehaald, draai je je om voor de perfecte positie en blijkt je onderwerp ineens te zijn overgestoken. Of een winkel binnen te zijn gegaan.

Gelukkig gebeurde dat deze keer niet.

Eenmaal voor ze hield ik mijn camera wat lager en liet het kleurrijke trio gewoon op me af komen. Ik gebruik daarbij een langzame burst van drie foto’s per seconde. Dat kan net het verschil maken: ogen open, een goede houding en benen die net even wat dynamischer staan.

In totaal maakte ik veertien foto’s van deze scène. Een paar daarvan zie je hier in het klein.

Uiteindelijk had ik de foto die ik voor ogen had.

Soms moet je in straatfotografie dus niet alleen goed kijken. Je moet af en toe ook behoorlijk doorlopen om je onderwerp een tweede keer tegen te komen.

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Soms wordt geduld beloond

In 2017 was ik voor mijn werk in Leeds. Uiteraard had ik mijn camera bij me en zodra ik wat tijd over had, ging ik de straat op. Op een gegeven moment zag ik een grote poster die meteen mijn aandacht trok. Ik zag direct mogelijkheden voor een straatfoto. De achtergrond was interessant, nu moest er alleen nog iemand op de juiste plek voorbijlopen.

Ik bleef een tijdje staan en maakte verschillende foto’s van voorbijgangers. Maar het was het steeds nét niet. De persoon stond niet goed in beeld, de houding werkte niet of er waren andere mensen die de compositie verstoorden. Na een tijdje ben ik doorgelopen.

Toch bleef die plek in mijn hoofd zitten. Later ging ik terug om het nog eens te proberen. Opnieuw maakte ik verschillende foto’s, maar ook deze keer zat de foto die ik zocht er niet tussen.

Twee uur later besloot ik nog een keer terug te gaan. Inmiddels wist ik precies welke compositie ik wilde hebben. Het enige wat ik nog nodig had, was de juiste voorbijganger.

En uiteindelijk kwam die.

Na in totaal 67 foto’s had ik het beeld waar ik naar op zoek was. De persoon stond op de goede plek, de houding klopte en er ontstond precies de relatie met de poster waarop ik had gehoopt.

Dit is iets wat ik vaker doe in mijn straatfotografie. Als ik een interessante achtergrond of situatie zie, blijf ik soms een tijdje staan. Ik bepaal mijn compositie en wacht vervolgens af wat er gebeurt. Dat kan vijf minuten duren, veel meer geduld heb ik niet.

En soms lukt het helemaal niet. Dan loop ik verder. Maar als ik het gevoel heb dat er op die plek echt een goede foto mogelijk is, kom ik later gewoon nog een keer terug.

Deze foto uit Leeds is daar een mooi voorbeeld van.

Soms moet je een beetje geluk hebben. Maar soms moet je vooral geduld hebben.

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

De hond in de kapperszaak

Ik zei het afgelopen zondag nog tijdens mijn lezing straatfotografie bij Cameranu in Utrecht. Voor mij is het proces van straatfotografie minstens zo belangrijk als het maken van mooie foto’s. Het rondlopen in een stad op zoek naar interessante momenten; alert en gefocust zijn, want achter iedere hoek van de straat kan zich een boeiende gebeurtenis ontvouwen. Als fotograaf wil je uiteraard foto’s maken waar je blij van wordt, maar als dat niet gebeurt dan heb ik toch vaak genoten van de wandeling.

Zo liep ik vorige week in Groningen op een doordeweekse dag. Het was bewolkt en erg rustig in de stad. Niet veel momenten die mij triggerden om foto’s te maken. Ik liep in de Oude Kijk in het Jatstraat, geweldige straatnaam trouwens, en ik wilde net teruglopen toen ik een hond op de bank bij een kapperszaak zag zitten. Hij zag mij ook, zette zijn voorpoten op de leuning van de bank en keek mij nieuwsgierig aan. De kapper op de achtergrond stopte even met knippen en riep iets tegen de hond. Die begon meteen tegen mij te blaffen. Ik maakte een paar “actie”-foto’s, de kapper ging verder met zijn werk en de hond staarde een moment rustig voor zich uit. Ik nam deze foto, waarna de hond zich uitstrekte en een dutje ging doen.

Ik ben blij met deze foto. Ik zie dat als een bonus van een paar uur rondstruinen in Groningen. Verder niet veel interessante foto’’s gemaakt, maar dat is prima. Deze lieve hond krijgt een plekje in mijn serie Street Dogs.

Volledige grootte weergeven

Straatfotografie met een telelens

Vandaag in mijn story - straatfotografie met een telelens

In het kader van “blijf jezelf uitdagen” ging ik vrijdag naar Groningen met het Olympus 40-150mm 2.8 PRO telezoom objectief. Voor mij een uitdaging, omdat ik altijd met de 17mm van Olympus op straat fotografeer. Ik was benieuwd of ik hiermee andere foto’s zou maken en of het makkelijker of moeilijker zou zijn.

Ik kom normaal met mijn 17mm zo rond de 2 meter afstand van mensen die ik fotografeer. Daarmee kan ik ook een stukje van hun omgeving laten zien in de foto. Ik voel me daar gemakkelijk bij en mijn onderwerpen kunnen zien dat ik hen fotografeer, als ze een beetje opletten. Met een telezoom kun je meer afstand houden van je onderwerp, waardoor je als fotograaf minder prominent aanwezig bent.

Kijk ik naar de foto’s waar ik enigszins tevreden over ben, dan zitten ze bijna allemaal onder de 100 mm brandpuntsafstand. De meeste maakte ik zelfs op 40mm. Slechts voor één onderwerp kwam de telelens van pas toen ik een poster hoog op een gevel fotografeerde met 110mm. Als ik die met mijn gebruikelijke objectief had gefotografeerd, dan had ik veel moeten croppen. De foto bij dit verhaal maakte ik in het Forum op 40mm.

Mijn conclusie is dat ik voor de straatfotografie die ik doe, geen telezoom objectief nodig heb. De mensen die ik op mijn foto’s heb staan, had ik prima met de 17mm kunnen fotograferen. Het is een kwestie van dichterbij komen. Dat betekent dat je soms te laat bent voor een leuke scène en dan zou 150mm een voordeel kunnen opleveren. Maar vergelijk ik mijn foto’s van mensen gemaakt met de 150mm en 17mm, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de 17mm. De beelden zijn minder plat en de omgeving is realistischer.

Nog veel belangrijker voor mij is dat ik me met de 40-150mm veel ongemakkelijker voelde op straat. Ik voelde me een voyeur die van grote afstand mensen aan het fotograferen was.

Volledige grootte weergeven

Ik miste de lol van het proces van dichterbij komen en proberen ongezien mensen te fotograferen. Voor mij dus geen telezoom meer om straatfotografie te doen. Ik ga nog wel een keer op pad met de Olympus 12-40mm 2.8 PRO. Kijken of ik echt gebruik ga maken van de zoom-mogelijkheden. Ik heb met de 17mm al eerder foto’s gemaakt van silhouetten in het Forum, maar dan krijg ik zoveel omgeving op de foto, dat ik veel moet croppen om een interessant beeld te krijgen. Een beetje zoomen kan dat waarschijnlijk verhelpen.

Het was een leuke uitdaging en een heerlijke middag in Groningen.

Undercover

Volledige grootte weergeven

Vandaag in mijn story - Undercover

In mijn Undercover serie laat ik mensen zien die niet herkenbaar in beeld zijn. Het gezicht is verborgen door allerlei objecten, zoals een boek, een plant, schaduw, een hoody, enzovoorts. Ik probeer elke keer nieuwe objecten te vinden om een foto toe te voegen aan deze serie. Afgelopen zaterdag maakte ik deze foto.

Ik stond met de deelnemers van mijn workshop straatfotografie op de Dam in Amsterdam toen we deze jonge Colombiaanse marinemannen zagen. Het was 29 graden, maar zij zaten strak in het uniform en leken goed tegen de hitte te kunnen. Eén van mijn deelnemers maakte een praatje en vroeg of ze een foto mocht maken. Terwijl de marinemannen zich klaar maakten om te gaan poseren, maakte ik wat foto’s van hun voorbereidingen. Toen ik mijn beelden op de laptop zag, realiseerde ik dat ik weer een nieuwe Undercover variant had gevonden. Een gelukje dus, want toen ik de foto maakte, was ik me dat niet bewust. De rechter man valt misschien iets uit de toon tegenover de drie die de pet voor de ogen hebben, maar de zonnebril maakt hem ook onherkenbaar. Ik ben er blij mee.

Wil je meer van mijn Undercover serie zien, dan kan dat HIER.

De strohoed

Vandaag in mijn story - de strohoed

Heb jij dat ook wel eens, dat je een foto ziet van een andere fotograaf en dat je die zelf ook een keer hoopt te maken? Ik zag jaren geleden een foto van Eric Kim van een vrouw met een grote strohoed. Zo’n hoed met gaatjes waar het zonlicht doorheen schijnt en dan mooie lichtspikkels op het gezicht tovert. Als ik iemand met zo’n hoed zie, dan kijk ik altijd of ik er een mooi beeld van kan maken. Af en toe zie ik een man of vrouw met zo’n hoed, maar dan is het bewolkt en krijg ik niet het effect waar ik naar op zoek ben.

Afgelopen zaterdag gaf ik een workshop straatfotografie in Amsterdam en ik stond mijn deelnemers een nieuwe praktijkopdracht uit te leggen op de Dam. Uit mijn ooghoek zag ik een vrouw langslopen met een strohoed. In een flits zag ik mooie lichtspikkels op haar gezicht. Ik verontschuldigde me aan de groep en spurtte achter haar aan. Ik vroeg haar of ik een portret van haar mocht maken en legde haar uit dat ik al jaren op zoek was naar een foto met een strohoed. Ze vond het prima en ik maakte een paar foto’s van haar. Mijn deelnemers waren me gevolgd en fotografeerden haar ook. Ze wilde graag de foto’s zien die ik gemaakt had, dus gaf ik gaf haar mijn visitekaartje.

Een dag later kreeg ik een mail van Joska. Ze was benieuwd naar de resultaten. Ik vind de foto geslaagd. Een prachtige dame met strohoed en lichtspikkels op haar gezicht. Deze kan ik van mijn fotografie bucket list schrappen. Dank je Joska!

Volledige grootte weergeven

Copyright Eric Kim

Volledige grootte weergeven

Joska Franssen

Colorful people

Vandaag in mijn story - kleurrijke mensen

Afgelopen maandag had ik in Zwolle afgesproken met fotovriend Michiel Heijmans. Gezellig ‘even’ bijkletsen over waar we allebei mee bezig zijn en wat de plannen zijn voor de komende tijd op het gebied van straatfotografie. Het was goed uit te houden op het terras van Las Rosas. Samen een rondje gelopen door de binnenstad en wat foto’s gemaakt. De focus is altijd anders als ik met een andere fotograaf door een stad loop. Je loopt meer te kletsen en daardoor zie ik minder gebeuren op straat. Dat geeft niet en je vindt het ook normaal dat de ander midden in een gesprek ineens wegloopt om iets interessants te fotograferen.

Zwolle is een fijne stad voor straatfotografie. De binnenstad is lekker compact, veel jonge mensen die er studeren, de nodige historie als Hanzestad, het prachtige museum De Fundatie en veel horeca met terrasjes. En niet te vergeten de, lekkerste ijssalon van Nederland: Salute. Zwolle is goed te bereiken met het openbaar vervoer. Ik ben er met de trein binnen 40 minuten vanuit Assen.

Deze kleurrijke vrouw fotografeerde ik terwijl ik met Michiel rondliep. Heerlijk als mensen zich mooi aankleden en met het mooie weer, kiezen mensen voor kleurige kleding. Je begrijpt wel waarom ik deze foto niet in zwart-wit heb nabewerkt.

Ik heb genoten van de stad en Michiel’s gezelschap. Op de terugreis naar Assen nam ik het besluit om in 2025 een workshop straatfotografie in Zwolle te organiseren. Hou mijn website maar in de gaten als je mee wilt!

Volledige grootte weergeven

Winter Challenge

Vandaag in mijn story - de Winter Challenge straatfotografie

Waarom start je een Winter Challenge op als de zomer nog moet beginnen? Nou ja, het lijkt wel alsof we af en toe al in de herfst zitten. Maar dat is niet de reden. Ikzelf en velen met mij, plannen graag van te voren leuke dingen zoals een een vakantie, een city trip of een workshop. Soms weet je dat je bijtijds moet boeken om nog een plekje te hebben.

Dat geld ook voor een nieuw programma dat ik deze week geïntroduceerd heb: de Winter Challenge straatfotografie.

De Winter Challenge is een combinatie van vier live online sessies met een real live bijeenkomst in Utrecht. Deze challenge is bedoeld om jou gedurende de wintermaanden de deur uit te laten gaan met je camera, je te inspireren, nieuwe technieken te leren en om jou persoonlijk te begeleiden.

De challenge duurt 5 maanden. We starten de eerste online sessie met een masterclass straatfotografie. Elke sessie krijg je een praktijkopdracht waarmee je ruim 3 weken zelf aan de slag gaat. Alleen of met één of meerdere van je mede-challengers. Je stuurt een selectie van je gemaakte foto's in en tijdens de volgende online sessie geef ik feedback op de foto's van alle deelnemers. In maart 2025 komen we met een kleine groep deelnemers bij elkaar in Utrecht en maken we samen een straatfoto wandeling door de binnenstad.

4 online sessies – 1 real live sessie in Utrecht – 4 praktijkopdrachten – 4 feedback sessies

Inmiddels is de eerste Winter Challenge binnen 1 week bijna uitverkocht en heb ik een tweede challenge op het programma staan.

Bekijk alle details op mijn website en meld je aan om een plek te garanderen!

Daydreamers serie

Volledige grootte weergeven

Vandaag in mijn story - de serie Daydreamers staat op mijn website

Afgelopen maandag plaatste ik een foto van een jonge vrouw die met haar ogen dicht zat. Het idee voor een nieuwe serie was geboren. De afgelopen dagen ben ik door mijn archieven gegaan en vond aardig wat “daydreamers” die ik de afgelopen jaren heb gefotografeerd. Ik heb de mooiste exemplaren op mijn website gezet en ik vind het zelf een leuke en interessante serie geworden.

Het is toch heerlijk als je als mens (en als hond) lekker ongegeneerd met je ogen dicht op straat zit of ligt? Ik zou dat zelf nooit doen, of misschien even een paar seconden om de zon op mijn oogleden te voelen. Maar dan heb je een héééééél alerte straatfotograaf nodig om dat moment vast te leggen 😄

Neem gerust een kijkje op mijn website naar alle Daydreamers die daar aan het dromen zijn.

Daydreamers

Vandaag in mijn story - daydreamers

Afgelopen zaterdag gaf ik een workshop straatfotografie in Utrecht. De avond ervoor vroeg één van mijn deelnemers of ik wist dat de Canal Pride ook op zaterdag was. Ik had geen idee, maar ik was er blij mee. Het betekende dat het een kleurrijke dag zou worden, en ook erg druk. Ik zag een bonte verzameling van mensen op het Centraal Station. Ontmoetingen van allerlei mensen uit de lhbtqia+ gemeenschap. Stands om je op te laten maken in regenboogkleuren. Drag Queens die de stemming erin brachten met zang en dans. De met mensen volgepakte boten op de grachten en singels en het net zo kleurrijke publiek dat meezong en meedanste.

Het was een fantastische middag met veel vrolijkheid, muziek en prachtige mensen. De fotografen van mijn workshop genoten ook van het feest. Ik maak zelf ook meestal wat foto’s tijdens een workshop en deze vrouw viel me op. Ze zat rustig en sereen met haar ogen dicht. Misschien wilde ze zich even afsluiten van het feestgedruis. Of kon ze de harde tonen van de muziek die van de boten op de Oudegracht denderden, even niet aanhoren.

Ik maakte een foto van haar en toen ik hem de volgende dag op mijn laptop opende om na te bewerken, kreeg ik het idee van een nieuwe serie: daydreamers. Een blik in mijn archieven levert ruim 15 foto’s op die mooi in deze serie passen. Ik ga ze binnenkort op mijn website zetten. Ik ga tijdens mijn volgende fotowandelingen op zoek naar nieuwe daydreamers.

P.S. daklozen zijn voor mij geen daydreamers, die ga je in deze nieuwe serie niet zien.

Volledige grootte weergeven

Experiment - kleur of zwart-wit (3)

Vandaag in mijn story - kleur of zwart-wit

De uitslag van de poll in mijn Instagram story voor kleur of zwart-wit voor de foto die ik plaatste, was niet verrassend: 80% kleur en 20% zwart-wit. Het is duidelijk dat als de kleuren in de foto er echt uitspringen, dat de meeste mensen dat ook het mooist vinden. Ik vind de kleurenversie ook iets fijner dan die in zwart-wit. Het voordeel van zwart-wit is dat ik zelf minder zichtbaar in beeld ben ;-)

Ik fotografeer trouwens zelden etalagepoppen. Ik heb er niet veel mee. Ik werd echter geïnspireerd door een serie waar Fanja Hubers mee is begonnen: Empty Faces. Ik liep vorige week in Utrecht om mijn workshop daar te verkennen en ik zag deze prachtige etalage in de Bijenkorf. Toen moest ik meteen aan Fanja en haar etalagepoppen denken. Ik denk dat ik het bij deze ene etalagepop houd, geen nieuwe serie voor mij. Of er moeten echte mensen in de etalage staan, die combinatie vind ik wel leuk. Wat toevallig dat ik dat ook nog tegenkwam in Utrecht. Die is voor later.

Ik ga mijn volgers niet meer lastig vallen met polls over mijn experiment. Ik ga wel verder met het verkennen van zwart-wit en kleur in mijn straatfoto’s en kijken of het mijn straatfotografie en foto’s gaat beïnvloeden. De reden van het experiment kun je hier teruglezen.

Experiment - kleur of zwart-wit (2)

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Vandaag in mijn story - kleur of zwart-wit

Ik plaatste vandaag in mijn story een poll waarbij volgers konden aangeven of ze bovenstaande foto beter in kleur of zwart-wit vonden. Ik had een grote meerderheid voor zwart-wit verwacht. Architectuur foto’s zijn toch meestal in zwart-wit. Maar nee, 55% koos zwart-wit, 36% voor kleur en 9% voor beide versies. Een verrassende uitslag.

Mijn voorkeur gaat uit naar de kleurenversie. Hoewel de structuren van de bollen in het dak en het gebouw rechts duidelijker zichtbaar zijn in de zwart-wit versie, vind ik het over het algemeen een vrij saai beeld. In de kleurenversie komt de foto meer tot leven. De kleuren in het gebouw aan de achterkant, de wolken in de lucht, de naden in de bollen en de kleurige kleding van sommige voetgangers. De man met de groene jas neemt een meer prominente plaats in. Ja, straat-architectuurfoto’s wil ik alleen met mensen in beeld. De versie in kleur geeft de ambiance beter weer, de levendigheid van deze plek in Utrecht. Een plek waar ik op 1 juni zeker met de deelnemers van mijn workshop ga fotograferen.

De palen van deze mooie constructie staan in werkelijkheid recht. De vervorming treedt op door mijn brandpuntsafstand van 7mm. Tot nu toe leidt mijn experiment tot 2 keuzes voor kleur. Interessant! Op naar de volgende foto.

Mocht je zelf je voorkeur willen delen met me, doe dat dan in een comment onder dit verhaal. Alvast bedankt!

Experiment - kleur of zwart-wit (1)

Volledige grootte weergeven

Volledige grootte weergeven

Vandaag in mijn story - kleur of zwart-wit

Ik ben begonnen met mijn experiment om mijn straatfoto’s na te bewerken in kleur EN zwart-wit. Waarom ik dat doe kun je in dit fotoverhaal lezen. Deze foto maakte ik gisteren in Utrecht tijdens het verkennen van de route voor mijn workshop op 1 juni. Ik zag een man en vrouw met een hond reflecteren in de beregende spiegel die buiten stond. Eerst stond alleen de man met de hond buiten, maar hij stond niet goed om de reflectie in de spiegel te krijgen. Er liepen ook nog wat andere mensen in de weg. Toen kwam de vrouw naar buiten en ging de man de winkel in. Zij ging na een halve minuut precies op de goede plek staan en ik maakte een paar foto’s van haar. Ik had geluk dat ze nog geen aanstalten maakte om weg te gaan.

Ik heb de beste foto nabewerkt in kleur en zwart-wit. Ik doe dat in Luminar Neo. Ik vroeg in mijn story op Instagram en Facebook wat de voorkeur van mijn volgers is. De meeste fotografen kiezen voor zwart-wit. Kijk ik naar het portfolio van deze fotografen, dan maken zij meestal straatfoto’s in zwart-wit. Dat kan hun voorkeur beïnvloeden, maar dat hoeft natuurlijk niet.

Mijn voorkeur gaat uit naar de kleurenversie. Het beeld is warmer en de roze sjaal springt er beter uit in kleur. Alle kleurendimensies van de stenen op de straat en op de muren zijn beter zichtbaar. Deze foto kan prima in zwart-wit. Hij heeft dan goede contrasten, maar het beeld is een stuk killer voor mij.

Ik doe dit experiment niet omdat ik geen keuzes kan maken tussen kleur of zwart-wit. Het is niet arrogant bedoeld, maar ik beslis meestal in een split-second wat mijn voorkeur heeft. Ik wil bewuster kijken naar de verschillen tussen kleur en zwart-wit en voor mezelf ook beter uitleggen waarom ik die keuze maak. Niet alleen maar intuïtief kiezen.

Ik blijf wel nieuwsgierig naar jouw voorkeuren en waarom je kleur of zwart-wit mooier vindt. Laat gerust een reactie achter in de comments onder dit verhaal.

Joel Meyerowitz - A Question of Color

Ik las recent dit interessante boek van Joel Meyerowitz. Het beschrijft de begintijd van zijn fotografie en de keuze die hij maakte om een tijd lang 2 camera’s bij zich te hebben: één met zwart-wit film en één met kleurenfilm. Dit speelt zich af in de zestiger jaren toen kleuren fotografie nog ongebruikelijk was en zelfs als amateuristisch werd beschouwd. Joel wilde het verschil zien tussen kleur en zwart-wit en fotografeerde scenes bijna tegelijkertijd met beide camera’s. Het boek laat veel foto’s zien, waarbij je heel goed het verschil kunt zien tussen kleur en zwart-wit. Hij was een pionier van het gebruik van kleur in straatfotografie.

De volgende woorden in zijn boek hebben mij behoorlijk aan het denken gezet: “Photography describes what’s in front of the camera, and that thing in front of the camera is what the photographer chooses as important. If description is really what photography is about, then a black-and-white photograph doesn’t describe everything that’s there, because it’s taken away all the color. It’s given the graphic bones of the image but none of the flesh.”

Als ik naar mijn eigen straatfotografie kijk, dan fotografeer ik intuïtief. Ik kies momenten die ik interessant vind. Ik ben nooit bewust op zoek naar kleur. Pas in de nabewerking kies ik of een foto beter tot zijn recht komt in kleur of zwart-wit. Mijn Instagram portfolio bevat 35% kleur en 65% zwart-wit foto’s. Ik dacht dat ik vaker voor zwart-wit koos, maar de statistieken liegen niet.

Ik ken straatfotografen die alleen maar kleurenfoto’s hebben. Ik vind dat boeiend en ook lastig om zelf bewust die keuze te maken. Geïnspireerd door het boek van Joel (en zijn foto’s uiteraard) zal ik de komende tijd mijn straatfoto’s publiceren in kleur EN zwart-wit. Voor mij is dat erg makkelijk, gewoon een kwestie van dezelfde foto twee keer nabewerken. Ik hoef niet met twee camera’s op pad. Ik blijf voorlopig dezelfde keuzes maken van onderwerpen en mensen die ik fotografeer. Ik denk dat als je bewust kiest voor straatfotografie in kleur, dat je anders gaat kijken en wellicht andere dingen gaat fotograferen. Die keuze maak ik nu niet. Het is een experiment om te kijken wat de verschillen zijn tussen mijn huidige straatfoto’s in kleur en zwart-wit. Ik heb er zin in!

Gemiste kans

Vandaag in mijn story - een gemiste kans

Kijk je op mijn Instagram of op mijn website, dan zie je straatfoto’s waar ik tevreden over ben, soms zelfs trots. Mijn minder geslaagde pogingen zie je zelden. En dat zijn er toch echt meer dan de foto’s waar ik blij mee ben. Ik denk dat ik ruim 90% van mijn foto’s meteen verwijder. Dan blijven er wat over die ik in mijn stories laat zien en alleen de allermooiste foto’s komen in mijn portfolio.

Ik zag deze vrouw al op een bankje zitten bij de tramhalte op Rotterdam Centraal station. Ze zat te dicht op de mensen naast haar om een interessante foto te maken. Ik wachtte totdat ze de tram in stapte en maakte uiteindelijk deze foto van haar. Ik noem dit een gemiste kans. Ten eerste is ze niet helemaal scherp, het beeld is erg rommelig vanwege de reflecties, ook van mijzelf. Ik probeerde de foto nog vierkant te maken om enige balans aan te brengen, maar de vrouw linksachter haar werkt niet echt mee. Het had zo mooi kunnen zijn …

Tja, welkom in het leven van een straatfotograaf. Ik heb duizenden beelden op mijn netvlies van foto’s die zo leuk hadden kunnen zijn. Het is wat het is, het hoort erbij. Wees vooral tevreden met de beelden die je wel geslaagd vindt. Die maken het allemaal de moeite waard.

Knotje van Rotje

Vandaag in mijn story - Moments Contained of …

Vorige week zaterdag gaf ik een workshop straatfotografie in Rotterdam. Ik heb altijd mijn 17mm 1.2 PRO lens bij me, maar die liet ik deze keer thuis. Ik nam mijn 7-14mm 2.8 PRO mee, omdat ik wat meer van de architectuur van Rotterdam wilde fotograferen, voor zover daar tijd voor was. Vroeger pakte ik altijd de auto als ik een workshop gaf, maar ik heb besloten voortaan zoveel mogelijk de trein te nemen. Ik plan mijn reis ruim in, want ik wil natuurlijk niet te laat zijn op mijn eigen workshop.

Ik was om 12:00 uur al in Rotterdam en had daardoor wat tijd om dit interessante beeld te fotograferen.
Het bijna vier meter hoge bronzen beeld van een jonge vrouw, getiteld Moments Contained (2023), is gemaakt door de Britse kunstenaar Thomas J Price. Ik vind het een indrukwekkend beeld.

In mijn vorige fotoverhaal noemde ik al wat bijnamen die Rotterdammers aan gebouwen en beelden geven. Ik kwam voor deze dame ook wat bijnamen tegen: Knotje van Rotje, De Prinses van CS, Mokkel zonder sokkel, Trijntje en Toos Werkeloos. Ik vind Knotje zelf het leukst. Ze heeft een knotje, wat je op mijn foto niet ziet. Ik fotografeerde haar op 7mm om ook het dak van het Centraal Station in beeld te krijgen.

Wil je trouwens een keer meedoen aan een workshop in Rotterdam, dan kan dat weer op zaterdag 27 juli. Kijk even op mijn website voor meer informatie en andere data en locaties

.

Straatmuzikanten

Gisteren in mijn story - straatmuzikanten

Ik fotografeer zelden straatartiesten of straatmuzikanten als ze met hun act bezig zijn. Dat wordt al zoveel gedaan en het levert de geijkte foto’s op. Ik fotografeer ze liever als ze hun show gaan opbouwen of afbreken, of als ze even pauze houden.

Afgelopen zaterdag eindigde de laatste praktijkopdracht van mijn workshop in Rotterdam bij de Markthal, of beter bekend als de Koopboog bij Rotterdammers. Daar speelde de band De 3de Verdieping. Vooral de man met de sousafoon viel erg op met zijn grote baard die door de harde wind alle kanten uit werd geblazen. De muziek klonk aanstekelijk en ik liep de cirkel met publiek in. Ik had de 7-14 mm op mijn camera, dus ik moest dichtbij de muzikanten komen. In de reflectie zag ik Het Potlood in de weerspiegeling van de Koopboog. Rotterdamser kan het niet worden. Eurootje gedoneerd en blij met de foto die ik net had gemaakt.

Wist je dat Rotterdammers voor elk gebouw of kunstobject een bijnaam bedenken? Het Potlood en de Koopboog ken je inmiddels. De Zwaan of De Wipkip voor de Erasmusbrug, De Spriet voor de Euromast, De Fluitketel voor station Blaak, De Koopgoot voor winkelcentrum Beursplein, De pluk-me-kaal-straat voor de Puntegaalstraat waar het belastingkantoor zat en natuurlijk De Kuip voor het Feyenoord stadion.

De groeten uit Rotjeknor.

Workshop recensies

Vandaag in mijn story - een mooie recensie

Hoe fijn is het om een goede recensie te krijgen als je een workshop straatfotografie hebt gegeven? Heel fijn kan ik je zeggen. Ik vraag mijn deelnemers of ze een recensie willen geven als ze een workshop bij me hebben gevolgd. Ik doe dat om ervan te leren en om mijn workshops verder te verbeteren. Het geeft me ook een indicatie of ik (nog steeds) op het goede spoor zit met het programma dat ik bied. De feedback die ik krijg is vaak positief.

Deze recensie van Sylvia kreeg ik nadat ze een workshop bij me volgde in Groningen. Zoals ze zelf al zegt, heeft ze meerdere workshops bij mij gedaan. Ik zie dat steeds vaker gebeuren. Op de workshop van afgelopen zaterdag in Rotterdam had ik 3 deelnemers die op ‘herhaling’ kwamen. Een mooier compliment kun je eigenlijk niet krijgen. Het is ook top als iemand de tijd wil nemen om iets over je workshop te schrijven. Ik ben daar erg dankbaar voor.

Benieuwd naar wat andere deelnemers hebben te melden? Kijk dan even op mijn recensie pagina.