Soms wordt geduld beloond
In 2017 was ik voor mijn werk in Leeds. Uiteraard had ik mijn camera bij me en zodra ik wat tijd over had, ging ik de straat op. Op een gegeven moment zag ik een grote poster die meteen mijn aandacht trok. Ik zag direct mogelijkheden voor een straatfoto. De achtergrond was interessant, nu moest er alleen nog iemand op de juiste plek voorbijlopen.
Ik bleef een tijdje staan en maakte verschillende foto’s van voorbijgangers. Maar het was het steeds nét niet. De persoon stond niet goed in beeld, de houding werkte niet of er waren andere mensen die de compositie verstoorden. Na een tijdje ben ik doorgelopen.
Toch bleef die plek in mijn hoofd zitten. Later ging ik terug om het nog eens te proberen. Opnieuw maakte ik verschillende foto’s, maar ook deze keer zat de foto die ik zocht er niet tussen.
Twee uur later besloot ik nog een keer terug te gaan. Inmiddels wist ik precies welke compositie ik wilde hebben. Het enige wat ik nog nodig had, was de juiste voorbijganger.
En uiteindelijk kwam die.
Na in totaal 67 foto’s had ik het beeld waar ik naar op zoek was. De persoon stond op de goede plek, de houding klopte en er ontstond precies de relatie met de poster waarop ik had gehoopt.
Dit is iets wat ik vaker doe in mijn straatfotografie. Als ik een interessante achtergrond of situatie zie, blijf ik soms een tijdje staan. Ik bepaal mijn compositie en wacht vervolgens af wat er gebeurt. Dat kan vijf minuten duren, veel meer geduld heb ik niet.
En soms lukt het helemaal niet. Dan loop ik verder. Maar als ik het gevoel heb dat er op die plek echt een goede foto mogelijk is, kom ik later gewoon nog een keer terug.
Deze foto uit Leeds is daar een mooi voorbeeld van.
Soms moet je een beetje geluk hebben. Maar soms moet je vooral geduld hebben.
